بخش ۱

سپاس و ستایش خداوند را خداوند بی مثل و مانند را که ما را خرد داد و جان آفرید سپهر و زمان و مکان آفرید خداوند خلق و خداوند امر منزه ز کیف و کم زید وعمر خداوند حق خالق جان و تن شناسا و بینای سر و علن جهان آفرین مبدع کاینات مقصر ز کنه کمالش صفات فروزندۀ شمع گیتی فروز برآرنده از جیب شب صبح روز زمین و زمان و ابتداء سخن به امرش پدید آمد از کاف کن چنان کرد از بدو خلقت پدید جهان را که از صنع پاکش سزید تن بوالبشر کرد از ماء و طین بلی خیر و شر هر دو درهم عجین وزان خاک معجون چه نقش بدیع به قدرت کشید از شریف و وضیع چه مغزست در آفرینش چه پوست به نزدیک ارباب بینش نکوست تو هر نوع می بینی و هر نمط ولی نیست در آفرینش غلط جهان بر بد و نیک و زشت و نکوست همه هیچ الا یکی وان یک اوست جز او را مبین چون جز او نیست کس بدو در گریز از همه اوت بس ز خود چند گویی نزاری سخن سبک شد دماغت گرانی مکن چه گویند در واحد ذوالجلال برون است وحدت ز وهم و خیال پس این گفتگوی است توحید نیست بر وحدت از شاخ تقلید نیست تو هیچی و از هیچ کم تا خودی نبینی به چشم خود الا خودی چه آید جز از تو در افکار تو که او در نیاید به گفتارنو سخن در حق از آشکار و نهفت محال است کز حق به جز حق بگفت به از خاتم انبیا مصطفی حبیب الله آن گنج صدق و صفا نخست از چه حق گفت نشنود کس که اعجاز او جمله سحر است و بس چو حق گفت و بر بال جبریل بست طلسمات باطل به هم در شکست چو حق از امین خدا بشنوند به گفتار باطل چرا بگروند نثار از قدوم نبی پر مچین تو و سجده شکر در روم و چین سیه روز بدبخت نیکی ندید که بر دعوت مصطفی نگروید حقایقشناس از تعصب بری است تعصب پرستیدن از مدبریست به یاران مختار کن التجا تعصب کجا و محقق کجا دلیل او بود ره خطرناک نیست شفیع او بود از گنه باک نیست