شمارهٔ ۱۰۸۷
ح حکیم نزاری قهستانی
0
Altın Yaprak
یاد آن وقت که جانانه ما ترسیده
آمدی بر سر من از همه کس دزدیده
در برم بودی تا وقت سحر هم خوابه
وز رقیبان همه شب بر تن من لرزیده
گر بگویم که کدام است چنان دان که دگر
هم چو او دیده ی کس دیده نباشد دیده
مردم دیده ی من پیش ندیده ست چو او
باور از دیده گرت نیست بپرس از دیده
اضطرابی که در اعضای من از غیبت اوست
باز اگر در برم آید شود آرامیده
آن محبت که مرا هست مبدل نشود
گرچه بسیار بود دور زمان گردیده
ای بسا شب که نزاری ز شبستان وصال
یادها کرده و تا روز به خون غلتیده
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş