شمارهٔ ۱۱۰۰

گران جانی مکن یارا مشو در خواب مستانه چو بانگ صبح بشنیدی سبک برخیز مردانه به مسمار ارادت خویشتن چون حلقه بربندی اگر روزی دهندت ره درون بار می خانه تو گردانی که در تفریق مجموعیم پس دانی که بر هرزه بریزد مرد دهقان بر زمین دانه چه می لافی که من هستم به جان مشتاق وصل او کجا آری فرودش چون نداری جای جانانه نزول پادشاه و بر قماش ما و من منزل نباشد لایق گنج نهان هر کنج ویرانه دلی می بایدت از خویش و از بیگانه ببریده ترا با این چه کارست ای ز من چون خویش بیگانه اگر در مسکرات آیی ببینی کز خردمندان تفاوت ها بود با دین براندازان دیوانه گر از اول درآیم تا به آخر با تو برگویم نداری باور و داری معما جمله افسانه چو تو خود را ندانی پس چه می دانی نزاری را نزاری شمع عشاق است و عقل و نفس و پروانه