شمارهٔ ۱۱۲۲

ای یار بی وفا که ز ما برشکسته ای پیوند مهر و عقد محبت گسسته ای ضایع مکن حقوق مودت به هیچ حال گر خود همه دمی ست که با ما نشسته ای ما از تو خسته ایم و شکایت نمی کنیم باری مکن ز ما گله کز ما نخسته ای ما دست شسته از دل و جان در وفای تو تو دل چرا ز دوستی ما بشسته ای با این همه لطافت و شیرین زبانی ا ت با ما به گاه طعنه زدن چون کبسته ای آخر به رستخیز منت التفات نیست پنداری از صراط قیامت برسته ای حالا ز سوز وامق بی چاره غافلی آری هنوز باش که عذرا نجسته ای ای سرو باغ جان که ز چشمم نمی روی بر جوی بار دیده ی من طرفه رسته ای دل بردی از نزاری و جان هم دریغ نیست گر دل درین ستم زده جان نیز بسته ای