شمارهٔ ۱۱۲۱

گر نداری خبر از چشمه ی حیوان به من آی تا به سرچشمه ی خضرت برم انگشت نمای اگرت طاقت تشنیع جهول است بیا در خرابات و در می کده بر خود بگشای نی غلط رفت که از خویش برون آمدن است وان جهانی ست که آن جا نه جهان است و نه جای وان چه جای است و مقامات برانداختگان که در آن جا نبود نه دل و دین نه سرو پای ور سر بی سر و سامانت به برگ است و نوا هرچه از خویش برون آمده باشی به من آی ناشری پوش نه کم خا و نخ و اطلس و خز نیستی کرم قزین بیش به خود برمتنای رفته تا سایه ی پای علم عشق خوش است بیش هم پهلوی دیوار پی آزرده مپای رای تو آفت دین تو و رنج دل تست جنبشی کن ز خودی برشکن ای صاحب رای عقل مشاطه ی رای آمد و رای احول چشم چشم احول نپذیرد چو رخ خوب آرای طمع خیر نزاری ببر از کون و مکان چه تمتع ز جهانی که بود حادثه زای حب ذریه ی اولاد حبیب الله بس هم برین باش و برین هیچ دگر برمفزای