شمارهٔ ۱۱۲۵
ح حکیم نزاری قهستانی
0
Altın Yaprak
تا در خرابه ی دل ما خانه کرده ای
خلوت سرای سینه چو کاشانه کرده ای
کنج دلم نه لایق گنج غم تو بود
آری مقام گنج به ویرانه کرده ای
آن بود بس مرا که شدم آشنای تو
یکباره ام ز مشغله بیگانه کرده ای
یک جرعه بی قرار کند پیل مست را
زین باده بر سرم که به پیمانه کرده ای
دیوانه گر به سلسله عاقل شود چرا
ما را به زلف سلسله دیوانه کرده ای
خال لبت به دولت این حالم اوفکند
دربند دامم از پی این دانه کرده ای
خود را به چشم مدعیان وانموده ای
اندر زبان خلق چو افسانه کرده ای
منمای شمع روی به هر کس که خلق را
نادیده بر جمال چو پروانه کرده ای
یک باره پرده از سر سر برگرفته ای
خوش رفته ای نزاری و مردانه کرده ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş