شمارهٔ ۱۱۴۷

ح حکیم نزاری قهستانی
0 Altın Yaprak
کاشکی ما را جفا از پیش ما برداشتی کز وجود ناقص ما ذره ای نگذاشتی من بر آنم کز وجود من برون آرد مرا در سر هر کس به حد او بود پنداشتی سلطنت هم گر بدین طبل و علم بودی به حشر دشت بان داهول خود آن روز هم بفراشتی مطبخ محمود با چندان شکوه سلطنت هم به سعی دشت بان می یافت شام و چاشتی وای ازین دیوان مردم چهره یعنی نفس ما آدم ار دانسته بودی تخم بد کی کاشتی گر بدانستی که با خاک خواهد رفت خاک چشمه ی حیوان به دست خود نمی انباشتی رستمی بودی مظفر گشته بر اکوان گر نزاری روی از اکوان خود برداشتی

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.