شمارهٔ ۱۱۴۷
ح حکیم نزاری قهستانی
0
Altın Yaprak
کاشکی ما را جفا از پیش ما برداشتی
کز وجود ناقص ما ذره ای نگذاشتی
من بر آنم کز وجود من برون آرد مرا
در سر هر کس به حد او بود پنداشتی
سلطنت هم گر بدین طبل و علم بودی به حشر
دشت بان داهول خود آن روز هم بفراشتی
مطبخ محمود با چندان شکوه سلطنت
هم به سعی دشت بان می یافت شام و چاشتی
وای ازین دیوان مردم چهره یعنی نفس ما
آدم ار دانسته بودی تخم بد کی کاشتی
گر بدانستی که با خاک خواهد رفت خاک
چشمه ی حیوان به دست خود نمی انباشتی
رستمی بودی مظفر گشته بر اکوان
گر نزاری روی از اکوان خود برداشتی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş