شمارهٔ ۱۱۴۸

با ما به وفا یک قدم ای یار نرفتی صد بار زبان دادی و یک بار نرفتی یک روز هوای من مظلوم نکردی یک شب به مراد من بیدار نرفتی عشاق بگویند و چو سوسن سخن آرند در خون که زان نرگس بیمار نرفتی صد بار برفتی به سر کشته ی هجران یک بار دگر بگذر و انگار نرفتی تا بیش دگر گل نزند لاف لطافت هرگز به تفرج سوی گل زار نرفتی در قاعده ی جور و جفا هیچ خلل نیست نیک است که باری ز سر کار نرفتی قدر حرم عشق ز من پرس تو زیرا در بادیه پای آبله در خار نرفتی نام تو به بد عهدی اگر چند برنجی زان رفت که با هیچ وفادار نرفتی در بادیه ی عشق سراسیمه نزاری ز آنی که به ترتیب و به هنجار نرفتی