شمارهٔ ۱۲۳۲

چرا به جانب یاران نمی کند نظری به دوستان ننمایی ز دوستی اثری به رقعه ای چه بود گر مرا عزیز کنی اگر به رسم عیادت نمی کند گذری نه محرمی که پیامی بدان طرف آرد نه قاصدی که از آن جانبم دهد خبری ضرورت است که با آدمی سخن گفتن خدای راست نیاورد بی پیام بری مگر حدیث کنار تو با صبا گویم که در میان نتوانم نهاد با دگری از آن به چشم تو دادم دلی به لب جانی کزین مگر نظری بخشیم از آن شکری قضا چه دفع نهد یا قدر چه منع کند اگر عنایت تو ملتفت شود قدری به نیم جان چه تکلف کند نزاری زار ولیک رد نکنند از فقیر ماحضری به پای مردی لطف تو واثقم حالی وگرنه دست نیالودمی به مختصری