شمارهٔ ۱۲۳۳

ترک من و آشوب دل خاتون ماه خاوری بغناق برگیر و بنه بر سر کلاه کافری بر دوش زلفت چون زره بگشاده از ابرو گره برده ز هفت اختر فره بسته قبای ششتری بار و برت سیب و عنب نوشین دهان تریاک لب وز غمزه و لب ای عجب هم جان و هم دل می بری با چشم تنگت چون دهن گفتم بترس ای پر فتن کز چشم خون افشان من هم عاقبت زخمی خوری گفتا که هان ای دل شده بی حاصلی حاصل شده خاک از دو چشمت گل شده کاری نداری ننگری تلخ از لب شیرین سخن ناواجب است ای سروبن تمکین درویشان بکن منگر به ایشان سرسری دشمن صفت با دوستان بد می کنی نیکوست آن سروی بتا یا بوستان ترکی نگارا یا پری هم زاهدو هم زاهدی زان شد نزاری منزوی آیا چه شیرین شاهدی یا رب چه چابک منظری