شمارهٔ ۱۲۴۰
ح حکیم نزاری قهستانی
0
Altın Yaprak
به ناموس آتش اندر زن بیار آن آب انگوری
که ناممکن بود مستی نهان کردن به مستوری
عسل گر چاشنی کردی حسودم تلخ کی گفتی
که در من می کشد هر دم زبان چون نیش زنبوری
بیا ای ساقی و بر نه به دستم تا به سر جامی
حیاتی بخش جانم را که می میرم ز مخموری
کسی کز دست او آمد مرا چندین بلا بر سر
خدایا مبتلا بادا به داغ و درد مهجوری
به از می نیست در غربت دمادم مرد عاشق را
به من ده ساقیا پر کن تو اندک خور که معذوری
بیا ای مطرب چنگی خلاصم ده ز دل تنگی
که نزدیک آمده ست اینک به لب جانم ز ره دوری
شب هجرم نمی آمد به روز وصل در خاطر
ز خودرایی و برنایی و نادانی و مغروری
ز غفلت آدمی هرگز به وقت راحت و صحت
ندارند قدر آسایش مگر هنگام رنجوری
به فریاد آمدم از دل که در پرواز می آید
چو بلبل در خروش آید سحرگه بر گل سوری
بخواهم رفت و با یاران نخواهم مشورت کردن
که نستوه از خرد هرگز نخواهد خواست دستوری
نزاری زاصفهان خواهد به شیرین باز گردیدن
که چون خسرو نمی یارد شکر خوردن ز محروری
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş