شمارهٔ ۱۲۴۵

چه دلبری که به دل داریی نپردازی همین و بس که دل می بری به طنازی به پیش خلق ز جور تو پرده بردارم اگر ز رخ نفسی پرده برنیندازی دلم ز پای درآمد بیا و دستم گیر سری به کار درآور مکن سرافرازی به خوبی تو چه نقصان رسد اگر نفسی دل شکسته دلی را به لطف بنوازی نیاز بنده و ناز تو چند بردارد به حسن یک دو سه روزه این چنین چه می نازی عنان عقل رها کن که هیچ نگشاید ز نقش بندی و طراری و عجب سازی ز من حیا نکنی از خدا نیندیشی که هر زمان به جفا حیله ای نو آغازی اگر حواله ی کار تو با خدای کنم مسلمت نشود با خدا حیل بازی شبی که گوش کنی ناله نزاری را اگر چه سنگ دلی هم چو موم بگدازی