شمارهٔ ۱۳۱۴

من بعد ازین چه گونه کنم بی تو زندگانی جانم فدای جان تو با غایت الامانی منظور عارفان مشایخ بود همیشه اندر میان حلقه و تو در میان جانی ای سرو نازنین چه تفاوت کند که گه گه از گلستان وصل نسیمی به ما رسانی وی دست گیر بی سر و پایان ز دست رفتم یک التفات کن به ترحم که می توانی ناممکن است جز به وجود مبارک تو احیای من که قوت دل و قوت روانی می خواهمت ببینم و چندان محل ندارم کآواز بشنوم ز پس پرده ی نهانی جانم به صد شکنجه فرو می رود به هر دم اگر اندرون به حلق برآید ز ناتوانی برهم رود ز گرم روی دانه دانه ی اشکم آبی چو یخ فسرده ندیدم بدین روانی گل کرد خاک و مهر گیا بردمید زان گل باران چشم می فشانم ز مهربانی شاید که زیر پای فراقت ملول طبعم کز شاخ بارور نه بدیع است سر گرانی در عشق غیر عشق نمی گنجد ای نزاری تا پای بند خویشتنی قدر خود ندانی جز در رکاب عشق مرو کز پی تفاخر خواهی که آفتاب بانو کند هم عنانی