شمارهٔ ۱۳۱۷

ح حکیم نزاری قهستانی
0 Altın Yaprak
هلاک می کندم غصه ی پشیمانی به دست خود که کند با خود این به نادانی به محنتی شده ام مبتلا که رویی نیست ره خلاص به دشواری و به آسانی بلی سزای من این است و پیش ازین که فلک به هر چه کرد و کند نیز هستم ارزانی به پای مردی صبر آن چه بر سرم بگذشت ز کافران نپسندند در مسلمانی بسوختم منشین ساقیا بزن آبی بر آتش جگرم تا دمیش بنشانی بیار باده به یاد کسی که روشن کرد سواد چشم دلم ز آن جبین نورانی شبی خیال جمالش درآمد از در و گفت تویی که صبر برون می بری به پیشانی کمند زلفش اگر دیده ای عجب که چنین به صبر غره نبودی درین پریشانی به یک نفس ببرم تا قصاص گاه عتاب کشان کشانت چون خونیان زندانی همان دو چشم نزاری که سحر می کردند به غمزه از پی آشفتگی و فتانی به یک اشارت از هر چه در جهان صبرست برآورند فضولی مکن که نتوانی

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.