شمارهٔ ۱۳۲۸

مست و شوریده چنانم که ز بی خویشتنی من توام هیچ نمی دانم اگر خود تو منی شرط اخلاص چنان است ز مبدای وجود که نه من بر تو گزینم نه تو بر من شکنی وقت وقتی چه شود گر به سر ما گذری سایه ی سرو روان بر سر خاکی فکنی به نسیمی ز تو خشنودم اگر بفرستی دل غمگین چو من سوخته ای شاد کنی نیفه ی نافه ی پر چین عرق چین تو شد رشک ترکان ختایی و بتان ختنی لب و دندان ترا من به چه تشبیه کنم حقه ی لعل درو رشتهء در عدنی از نکو رویی و شیرینی و خوبی و کشی شهره ی شهری و انگشت کش مرد و زنی در جفا کاری و عاشق کشی و بی دادی آفت جانی و درد دلی و رنج تنی این همه هست که می گویم و زین هیچ نیی هر چه هستی چه کنم جانی و جانان منی تا نزاری لب شیرین تو بوسید افکند شور در عرصه ی آفاق به شیرین سخنی