شمارهٔ ۱۳۳۰

می بری از من مسکین دل و بر می شکنی بس تو خود هیچ سخن نیست که در خون منی خویشتن را به ارادت به تو دادم گفتم عالم شیفتگی خوش تر و بی خویشتنی اولم لطف تو برداشت بدان دل گرمی و آخر از چشم بیفکند بدین ممحنی چاره ای نیست که شیرین هم ازین جا انداخت شور در خاطر فرهاد ز شیرین سخنی بی وفایی تو ای یار درست اینجا شد که حریصی به جگر خوارگی و دل شکنی کاشکی سنگ دلت سخت حمایت بودی وه که چون سست گروهی و چه نازک بدنی کار یاران که هم از دست تو شد بی سامان چون سر زلف نه شرط است که در پا فکنی بر گرفتیم بر از شاخ ملامت و اکنون روی آن است که بنیاد ملامت نکنی از تو این چشم نبودش که شوی بی آزرم تا به حدی که دگر یاد نزاری نکنی