شمارهٔ ۱۳۳۰

بتا به عهد من ار بر سر جفا باشی دل ضعیف مرا مایه دوا باشی مشو ز دیده ما دور ای دو دیده من تو همچو جان منی چون ز من جدا باشی دلا تو پادشه من شدی مرو از راه چرا که تا به سر کوی او گدا باشی ز بهر روز وصالش بود مرا جانی تو بی وصال رخش در جهان چرا باشی گدای وصل نگاری شدی عجب نبود به کوی شاه جهان گر تو بینوا باشی ز دست ما چه برآید بجز دعای سحر تو صبح و شام همیشه در آن دعا باشی من از جهان بجز از وصل تو نمی خواهم مراد من ز جهان آنکه تا مرا باشی چرا شدی ز غم یار خویش بیگانه به راه عشق تو باید که آشنا باشی جهان به گرد جهان گشتن تو به باشد به هر دیار که باشی تو با خدا باشی