شمارهٔ ۱۳۵۴

ح حکیم نزاری قهستانی
0 Altın Yaprak
چه خوش بود که به بالین خفته ناگاهی چو چشم باز گشایم مرا رسد ماهی فقیر را چه سعادت ورای آن باشد که سر به کنج خرابش در آورد شاهی میان ظلمت شب نور طلعتش باشد چو یوسفی که برآرد سر از بن چاهی اگر به تیغ زنند ار به تیر من باری ز کوی دوست فراتر نمی برم راهی حذر ز درد دلم کآفتاب خیره شود گر از درون پر آتشم برآورم آهی به اعتقاد نزاری اگر به غیبت من همه جهان به جوی ارزد و جوی کاهی

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.