شمارهٔ ۱۳۵۴
ح حکیم نزاری قهستانی
0
Altın Yaprak
چه خوش بود که به بالین خفته ناگاهی
چو چشم باز گشایم مرا رسد ماهی
فقیر را چه سعادت ورای آن باشد
که سر به کنج خرابش در آورد شاهی
میان ظلمت شب نور طلعتش باشد
چو یوسفی که برآرد سر از بن چاهی
اگر به تیغ زنند ار به تیر من باری
ز کوی دوست فراتر نمی برم راهی
حذر ز درد دلم کآفتاب خیره شود
گر از درون پر آتشم برآورم آهی
به اعتقاد نزاری اگر به غیبت من
همه جهان به جوی ارزد و جوی کاهی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş