شمارهٔ ۱۳۷۴

فراق اگر چه مرا می کشد به درد جدایی خیال دوست تو باری درین میانه کجایی که می رود که بگوید که گر میان من و تو وفا و عهد درست است برشکسته چرایی هزار بار به هم برزدی چو زلف پریشان ممالک دل و جانم به زخم تیغ جدایی وصال زهره نه حد چو من کسی ست ولیکن سعادتست که از مشتری شده ست عطایی تو آفتابی و من ذره و وجود ضعیفم نمی نماید تا خویش را به من ننمایی به دفع مال و منال از غم تو سیر نگردم که جان برای تو دارم چه جای کرد و کیایی نزاریا به درآی از خودی که سود ندارد هزار بار اگر گرد کاینات برآیی مگر معاینه من عرف نفسه بشناسی وگرنه باب فقد عرف ربه نگشایی