شمارهٔ ۱۳۸۰

بر امید تو که روزی به سرم بازآیی منم و درد دل و کنج غم و تنهایی اگرم هیچ حیاتی و بقایی باقی ست آخرالامر مگر مرحمتی فرمایی از درم باز درآیی و به بر درگیری کله از سر بنهی بند قبا بگشایی گرچه شایسته ی وصل تو نباشد چو منی تو اگر بر چو منی رحم کنی می شایی دل و دین از من بی چاره به غارت بردی شکرها گویم اگر بیش برین نفزایی تو خود از بردن دل باز نمی پردازی چه کنم می رسدت دل بری و رعنایی روی در روی رقیبانی و یاران محروم آه ازین غصه که یک باره شدم شیدایی مردمانم ز ملامت متواری کردند چون کنم زور کنم با صنم یغمایی گو میارای به مشاطه ی قدرت رخ خوب تا نباید شدنم شیفته و سودایی صورت آدمیان را به نکویی حدی ست آدمی زاده که دیده ست بدین زیبایی گرچه در قاعده ی لذت دنیا طالب بی نصیب است به پیرانه سر از برنایی چون مرا عشق چنین واقعه ای پیش آورد با قضا پنجه کنم جهل بود دانایی گو جهان زیر و زبر شو من و عشق تو که هست دوستی ممتنع از هر دری و هر جایی در به روی همه خوبان جهان بربستم بر امید تو که روزی به سرم بازآیی سر هم خانگی ام نیست نزاری با تو منم و درد دل و کنج غم و تنهایی