شمارهٔ ۲۲۲
ح حکیم نزاری قهستانی
0
Altın Yaprak
چون بخواند حاسدم آتش پرست
چون مرا بیند چنین آتش بدست
ماهم اندر آتشیم از آب رز
گر خلیل الله در آتش نشست
گر بود بی آبرویان را مجال
از تعصب در زنند آتش به مست
زاهد روبه طبیعت را چه قدر
شیر با آن صولت از آتش بجست
چون نباشد دوزخی مست سخی
پس از آن آتش به این آتش بر است
ساقیا هین کز دم دی در دلم
گر نمی خون بود بی آتش ببست
نی چه میگویم که دور از روی او
زار میسوزم ز بس آتش که هست
دوش گفتی می لبم مجروح کرد
جان من یاقوت کی زأتش بخست
از نزاری رخ مپوش امشب که هست
بت پرست اخترپرست آتش پرست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş