شمارهٔ ۲۷۵
ح حکیم نزاری قهستانی
0
Altın Yaprak
باز دیدم خویشتن را در بهشت کوی دوست
آب حیوان نوش کردم بر جمال روی دوست
دست در کش خفته لب بر چشمۀ حیوان یار
طوق گردن کرده مار حلقۀ گیسوی دوست
در غلط می افکنم خود را و می گویم به دل
کاین منم بار دگر بنشسته هم زانوی دوست
دوش در زنجیر زلفش داشتم تا صبح دست
باز می جستم دل از یک یک شکنج موی دوست
چشم برکردم دل گم بوده را دیدم به حبس
معتکف بنشسته بر طاق خم ابروی دوست
گفتمش ای دل بیا گفتا نمی بینی خموش
در کمان پیوسته تیر غمزۀ جادوی دوست
طاقت خون جگر خوردن ندارم در فراق
من دگر جایی نخواهم رفت از پهلوی دوست
دشمنم گوید نزاری گوشۀ عزلت گزین
تا توانم هست خواهم کرد جست و جوی دوست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş