شمارهٔ ۲۷۸
ح حکیم نزاری قهستانی
0
Altın Yaprak
دل در خم ابروی تو بر طاق نشسته ست
دانی که چرا خایف از آن غمزۀ مست است
در پای مینداز سر زلف دل آویز
آهسته که پیکان غمت در دل خسته ست
چون زلف تو در گردن مظلوم نزاری
صد توبه بود کز سر زلف تو شکسته ست
چون چشم تو بر چشم تو شوریده و مستم
وین مستی من خود ز مبادی الست است
بر بوی قبول نظرت مست مدامم
تا چشم تو دیدم که چنان مست پرست است
عشق آمد و چون صاعقه خشک و تر من سوخت
افسرده چه داند که ازین حادثه رسته ست
خوش بودم و آسوده بلا بر سرم آمد
آری ز قضا هیچ دل آسوده نجسته ست
رحمت کن و این سوخته دل را ز سر لطف
دستی به سر آور اگرت هیچ به دست است
هم تو نظری کن که به بازوی نزاری
کاری که گشاید همه در لطف تو بسته ست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş