شمارهٔ ۲۷۸

ح حکیم نزاری قهستانی
0 Altın Yaprak
دل در خم ابروی تو بر طاق نشسته ست دانی که چرا خایف از آن غمزۀ مست است در پای مینداز سر زلف دل آویز آهسته که پیکان غمت در دل خسته ست چون زلف تو در گردن مظلوم نزاری صد توبه بود کز سر زلف تو شکسته ست چون چشم تو بر چشم تو شوریده و مستم وین مستی من خود ز مبادی الست است بر بوی قبول نظرت مست مدامم تا چشم تو دیدم که چنان مست پرست است عشق آمد و چون صاعقه خشک و تر من سوخت افسرده چه داند که ازین حادثه رسته ست خوش بودم و آسوده بلا بر سرم آمد آری ز قضا هیچ دل آسوده نجسته ست رحمت کن و این سوخته دل را ز سر لطف دستی به سر آور اگرت هیچ به دست است هم تو نظری کن که به بازوی نزاری کاری که گشاید همه در لطف تو بسته ست

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.