شمارهٔ ۲۷۹
ح حکیم نزاری قهستانی
0
Altın Yaprak
این ذات مطهر مگر از نور سرشته ست
وین سرو خرامان مگر از باغ بهشت است
با این همه شیرینی و چالاکی و چستی
خوش خلق و نکوسیرت و پاکیزه سرشت است
با صورت زیبای چنین آینه سیما
از آیینۀ چرخ مگویید که زشت است
هرگز پدر و مادر گیتی نشنیدم
فرزند بدین شیوه که پرورد و که کشته ست
بگذار سرم تا برود در قدم دوست
خود بر سرم اندر ازل این حکم نوشته ست
گو شحنه به زندان مفرستم که وجودم
از دیدۀ سوزن به درآید که چو رشته ست
گویند چنان شیخ چنین شوخ نباشد
آری که بسی مسجد جامع که کنشت است
گو هردوجهان زیر و زبر شو که نزاری
با یاد تو یاد همه از دست بهشسته ست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş