شمارهٔ ۴۰۱

ح حکیم نزاری قهستانی
0 Altın Yaprak
تا نیستی در آمد و هستی ما ستد هم صبر در حجاب شد از ما و هم خرد ما عاشقان کوی خرابات دم زنیم کز زاهدان صومعه بوی وفا نزد از حرص و آز تن به عنا در نداده ایم هم چون درخت توت لگد خورده از قفد دیوانگان ملک خداییم و خلق را در ما ز راه عقل تصرف نمی رسد ما را به رنگ و بوی تفاوت نمی کند گر اطلس است پوشش و گر پارۀ نمد محراب دین ما خم ابروی او بس است یک وجه اگر دو قبله کند کی روا بود چون دوست در نظر بود از حور فارغیم با نور آفتاب کجا شمع در خورد الا رضای دوست نجویم ز خیر و شر الا برای دوست نگویم به نیک و بد در عشق واجب است دلیلی نزاریا هرگز به منتها نرسد هیچ کس به خود

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.