شمارهٔ ۴۰۱

بیشتر سرگشتگی زین چرخ پرفن می کشد هرکه چون گرداب پای خود به دامن می کشد در تمنای تماشای تو چشم داغ دل از شکاف سینه همچون شمع گردن می کشد سرفرازان جهان را از رعونت چاره نیست کوه ازین راه است اگر بر خاک دامن می کشد چشم مستش تا کند سودامزاجان را علاج از نگاه گرم از بادام روغن می کشد پیش پیشم آن پریشان مو چو آید در خرام تارتار کاکل او را دل من می کشد بگذرد در خنده ایام بهار عمر او هرکه رخت عیش را چون گل به گلشن می کشد حب دنیا اندکی بیش است بر اهل کمال سرزنش ها عیسی از بالای سوزن می کشد چشم مستش را نگر جویا که با تار نگاه از برم دل را به صد زنجیر آهن می کشد