شمارهٔ ۴۶۷

دلم ز سوز جگر دم به دم بمی سوزد کدام دل که ز سر تا قدم بمی سوزد عجب ز مردمک دیده مانده ام که مدام میان آب دو چشم است و هم بمی سوزد ز آه من دم باد صبا نمی فسرد ز سوز من نفس صبح دم بمی سوزد ز می که مونس جان بود بر شکست دلم که در عروق ز اندیشه دم بمی سوزد ز جام جم چه کند مفلسی که در شب تار به دود آه سحر ملک جم بمی سوزد به من نماند ز هستی و نیستی چیزی که برق عشق وجود و عدم بمی سوزد اگر بسوخت تنم از سموم غم چه عجب که آدمی ز بس افراط غم بمی سوزد بسوختیم و دمی در رقیب ما نگرفت بلی بلی مگر افسرده کم بمی سوزد ز بس که شعله آهم به شعر در پیچد مداد وقت کتابت قلم بمی سوزد حذر ز سوز نذاری کز آتش سینه به چنگ بر نفس زیر و بم بمی سوزد