شمارهٔ ۴۶۸
ح حکیم نزاری قهستانی
0
Altın Yaprak
مرا دلی ست که بر خویشتن بمی سوزد
چنان که جانم از آن سوختن بمی سوزد
درون سینه عجب نیست گر بسوزد دل
چو از برون تنم پیرهن بمی سوزد
به نامه شرح فراقش نمی توانم داد
که نوک خامه ز دود سخن بمی سوزد
چنان بسوخته ام در غم جدایی دوست
که چرخ را دل بر جان من بمی سوزد
بسوخت جانم از این پس نفس نخواهم زد
ز سوزناکی آهم دهن بمی سوزد
ز آتش غم نفت فراق نزدیک است
که هر کجا که نشینم وطن بمی سوزد
عجب مدار از این سان که گشته ام بر من
دل نزاری ک ممتحن بمی سوزد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş