شمارهٔ ۶۸۵
ح حکیم نزاری قهستانی
0
Altın Yaprak
که را کشتند دی چشمان مستش
که هست امروز خون آلوده دستش
منم آن کشتۀ حی بازگشته
به بوسی از لب کوثر پرستش
دلی کو کز کمند زلف او جست
که نی چشمش به تیر غمزه خستش
اگر زان دست سیمین می فرستد
مرا خوش تر ز نوش آید کبستش
هلال از بهر آن شد ماه گردون
که چون ماهی برآویزد به شستش
به عکس قامت سرو سرافراز
قیامت می کند بالای پستش
مرا گویی مرو در کوی یاری
که هر دم با کسی باشد نشستش
چه افتادی به دست گل عذاری
که خاری از تو در دامن نبستش
ملامت بر نزاری تا کی آخر
روا نبود مکن چندین شکستش
نزاری از کسی بیمی ندارد
به غیر از غمزۀ چشمان مستش
نصیحت با کسی گویند کو را
غم دنیا و دین یک ذره هستش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş