شمارهٔ ۶۸۵

همتی ساقیا که مخمورم منتی نه به قلب رنجورم درد سر دارم از فسرده دلان آتشی زن زآب انگورم پرده بردار زآتش سینا تا بسوزی حجاب مستورم از تو کشف غطاء آید و بس بخش در دیده یقین نورم بس که شوق عسل به سر دارم کرده در خانه جای زنبورم با هوای شکرلبان چه عجب رخنه گر در سرا کند مورم من به چنگال شاهباز غمت چون اسیر اوفتاده عصفورم خیز و از خاک راه میخواران سرمه ای کن به دیده کورم این هوسناکی ام که در سر هست آخر از عشق می کند دورم عذر می خواهمت ز بوالهوسی داری ای عشق گر تو معذورم نافه بگشا صبا از آن سر زلف زآنکه به گشته زخم ناسورم آتشی زن ز عشق بر جانم تازه کن آن تجلی طورم آن بهشتم بیار در مجلس که رهانی ز جنت و حورم شیخ را گر غرور از عمل است من ز عفو کریم مغرورم من آشفته مدح حیدر و آل که جز این کار نیست مقدورم