شمارهٔ ۸۸۳

هلاک می شوم از لعبت شکر دهنم نکرده چشمه ی خضر لب تو تر دهنم به کس شکایت وصلت نمی توانم برد که دست مهر نهاده ست یار بر دهنم همین که نار دلم بر دهان رسید که آه ز جور دوست خیالت شکست در دهنم محبت تو چنان بر کشد زبانه ی شوق ز اندرون که همی سوزد از شرر دهنم ز آب روی از آن تازه روی می دارم که خشک می شود از آتش جگر دهنم فتاد بر لب پر خنده ی توی دی نظرم هنوز باز بمانده ست از آن نظر دهنم هزار گونه سخن ها که با تو دارم نیست به اتفاق ملاقات کارگر دهنم مکن ز فقر ذلیلم که مرد سایل حق کند چو گوش تو روزی پر از گهر دهنم ز دست هجر تو خوردم هزار شربت تلخ لبت به بوسه شیرین کند مگر دهنم عجب که بی مزه باشد سخن نزاری را که از هلاهل زهر است بی خبر دهنم