شمارهٔ ۸۹۱

من کی ام تا گویمت آن توام کافر غیر ار مسلمان توام این نمی دانم ولی می دانم آنک هر چه هست از نور رخشان توام نفس را در اهتمام من بدار تا توانم گفت سگ بان توم تیرباران فراغت بس نبود کشته شمشیر هجران توم گر شوم مستغرق اندر ذات تو شاید ار گویم همه آن توام نه غلط این جا که گوید که شنود بس که خواهد گفت حیران توام نیست با ستر و ظهورم هیچ کار عاشق پیدا و پنهان توام مو کشان در حلقه مستان کشید حلقه زلف پریشان توام گر به آزادی قبولم می کنی بنده مطواع فرمان توام هر کجا چوگان حکمت می برد در تماشاگاه میدان توام هر چه می دانند دانایان مرا نیست با آن کار نادان توام بیش از این نتوان گفت باز گوهر اسرار را کان توام