شمارهٔ ۹۰۱

ما ساغر الست به رغبت کشیده ایم قالوابلی به گوش ارادت شنیده ایم گر مستی کنیم ز بی طاقتی رواست کآن روز کاسه های لبالب کشیده ایم نه نه قدح کشان دگران اند ما نه ایم ما جرعه یی ز جرعه ی ایشان چشیده ایم دیرست تا نهال مودت به مهر دل بر جوی بار روضه ی جان پروده ایم در پیش شش جهات به کاوین هر دوکون خود را ز پیر زال جهان واخریده ایم بر دل ز بار فاقه نداریم هیچ بار زیرا که ما سر طمع اول بریده ایم با کاورانیان مجرد مصاحبیم افلاس و فقر و فاقه از آن برگزیده ایم بی پای رهسپرده و بی نطق گفته ایم بی سامعه شنیده و بی دیده دیده ایم یک هفته یی تعهد ما کن نزاریا ما را عزیز دار که مهمن رسیده ایم