شمارهٔ ۹۸۵

گر بگویم که شد از نور تجلی روشن همه جای و جهت و بام و در کلبه ی من که کند باور و با هر که بگویم بگوید این چه حال است و محال این چه حدیث است و سخن آفتاب آخر در زاویه ای چون گنجد آفتابی که ضیا بخش زمین است و زمن در و بام که و جا و جهت و زاویه چه همه این بود و نه غیری همه جان و بود و نه تن تا تو بیرون نروی خواجه درون ناید او نتوان داشت دو ضد با هم در یک مسکن یک نفس آمد و با من نفسی کرد روان وان نفس هرگزم از سینه نیامد به دهن این عجب قصه ی من در همه عالم شد فاش باز ناگفته و دم نازده در سر و علن هر زمان رنگی و بر آب زند بیش مرا من چو واماندگان نیستم اندز یک فن هر نفس خرقه به رنگ دگرم می پوشد اوست بر جامه و جان حاکم و بر شخص و بدن من چو بگذاشته ام مصلحت خویش بدو خواه گو توبه ی من بشکن و خواهی مشکن نیک و بد پیش من و توست و گرنه زان جا هرچه آید همه محمود بود جمله حسن وقت پوشیدن رازست نزاری خاموش پرده ی مصلحت از روی طبق بر مفکن مگر این واقعه در خواب توان دید ار نه توی نه ای مرد مقامات چنین لاف نزن