شمارهٔ ۹۸۵
آ آشفتهٔ شیرازی
0
Altın Yaprak
دوش خوردم از می وحدت سحر پیمانه ای
آشنا دیدم به خود زآن نشیه هر بیگانه ای
ذکر تسبیح ملک در گوش من افسانه بود
اندر آن مستی که بودم نعره مستانه ای
پای بر فرق سلاطین می نهادم از شعف
تا به دریوزه گرفتم جامی از میخانه ای
این دبستان را ادیب آیا که باشد کز شرف
حکمت آموزد به لقمان از جنون دیوانه ای
داشتم فرمان آزادی به کف از هردو کون
در گدایی داشتم بس منصب شاهانه ای
عار بود از خلعت دیبای سلطانی مرا
راست بودی بر تنم چون کسوت رندانه ای
شمع رخسار که یارب در تجلی بود دوش
کآمدی از مهر و ماه انجمش پروانه ای
پرده دارم بود ماه و هندوی بامم زحل
داشتم بالاتر از قصر زحل چون خانه ای
یک جهان جان بودم و یک عالم از روح روان
زآن که بودم جان نثار شاهد جانانه ای
منت بی جا ز غواصان عمان کی برم
من به خاک میکده تا جسته ام دردانه ای
این ثمرها از کجا آشفته چون نبود عمل
من که جز حب علی در دل نکشتم دانه ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş