شمارهٔ ۹۹۹

هر شب از ایوان به کیوان بگذرد فریاد من هر زمان در موج خون افتد دل ناشاد من یا رب از من هیچ یاد آورد آنک از نزد او تا برفتم یک نفس هرگز نرفت از یاد من جور هجران می کشم بر بوی آن کز وصل او باز بستاند شبی دیگر زمانه داد من عشق هر بار دگر بر من اساسی می نهاد آمده ست این بار تا بر هم زند بنیاد من با خردمندان اگر الفت ندارم باک نیست عشق بر من عرضه کرد اول قدم استاد من زین کمندم حالیا باری خلاصی روی نیست محکم افتاده ست قید خاطر آزاد من در نمی گنجد نزاری خانه بگرفته ست دوست رخت گو بیرون بر از کنج خیال آباد من