Sır

Aslında daha evvel de yandım ben Daha evvel de çok sevdim, Sevindim, Hüzünlendim Daha evvel de gidenler oldu benden. Bu defa niye dokundu bu noksanlık Bilemem.. Yitirdiğimde seni Beni bana ulaştıramayacağını bilsem de, Uzaklara yol almak istedim. Yollar dargınmış bana, üstelemedim. Düşündüm sonra ardımdakileri Çok cesur davrandım inanmayı yeğlediğim yaman aşklarıma Sevişmek saçma Gülmek yersiz geldi bazen Ağlamak kırılan hayallerimi anımsattı Arada sırada nükseden umutlarımsa, Hiç sorma. Sahi çok mu çektim ben hayattan? Yahut çok mu umdum bulamadıklarımdan? Aslında daha evvel de yandım ben Payıma düşen her acının tasviri değişse de, Lezzeti aynıydı kalbimde Sen haricinde. Kızgın, soğuk, ağır demirlerin ardından yetindiğim kadarıyla Yamalara boğduğum, Düşündükçe manevramı şaşırtan özgürlüğüm! Anımsarken geri gelsen, Yeniden kurulsan Aklıma, Ellerime, Kaderime, Yumsam gözlerimi gitmeyesin diye Sen söyle İnsan özgür olduğunu düşündüğünde mi özgürdür, Yoksa özgür yaşadığında mı? Sırrını çözemedim, Gitti. ( Mayıs'12- İSTANBUL "Sır"adlı bu şiirim,2012 Berna MORAN şiir yarışması birinciliğine layık görülmüştür.)