Uyanış

Sonsuza dek sürer sanmıştım halbuki, Aklımdaki nöbetlerin, iç sıkıntıları Kaygılarım, kayıplarım.. Öyle ya, önce seni kaybetmeyle başlamıştım Sonra hislerimi Bazı bazı hayallerimi İnançlarımı ; Kendimi. Acıyı durdurmak basitti aslında Gözler kapalı, perde aralı Boşluğa bir adım Açık pencereden atlamalı Böyle anlatılacaktı kadının intiharı! Gün ağarırken seyredaldım şehri Bana ihtiyaç duymadan yol alıyordu Kuşlar, köpekler, insanlar hatta tüm maviler Şaşmıştım dünyaya, kıskanmıştım neşesini belki de. Sonra sordum kalbime, Var mıydı ihtiyacım diğerlerine kendi yolumu almam için? Birinin beni sevmesine, anlamasına, dokunmasına.. Gerek var mıydı tüm bunlara? Eksik miydim ben? Yanlış mıydım yoksa? Seni sevmek özgürlük müydü sahi? Madem ki toprak ananın bereketi ve göğün asma zemini arasında, Dünya denilen araftaydım ve hayattaydım : Açık pencerenin önünde dikilirken derin bir nefes aldım hakkını vererek Kayıplara hayıflanmayı kestim, O an, Aşkta bendim Keder de bendim Özgürlükte bendim. Ben olmaktan caymayı becerdiğimde, Ben her şeydim! Yaşamak ; dünyanın esrarengiz efsunuydu.. Yaşamak ; göğsümdeki medcezir kesilene dek sürecek bir keşifti Ve her şeyden öte Vazgeçilmezdi. (28 haziran 2012 Perşembe / 07:11 Üsküdar- İstanbul)