Ben Zenginim

Dünyanın en zengini benim. Evim, uşaklarım, param, altınlarım Yatım, fabrikalarım, etrafımda dolaşan dalkavuklarım Yok! Ama ben yine de zenginim. Evim yok, ama yuvam var. Yatım yok, ama salım var. Fabrikam yok, ama sağlığım var. Dalkavuklarım yok, ama gerçek dostlarım var. Param pulum yok, ama en önemli şeyim Yani mutluluğum var. Ey böbürlenen insan! Evet, sana sesleniyorum sana. Koltuğuna yayılmış dalkavuklarıyla eğlenen sen “Her şeyim var” diyorsun Amma da atıyorsun. Hani nerede dostların? - Gözlerin âmâ galiba, Etrafımdakiler ne? Yoksa Ben miyim gözleri âmâ? Sen sakın endişelenme Kör müyüm, değil miyim diye Kör olan benim herhalde, Yoksa etrafındakileri, sanmazdım birer kene. Şimdi hakkın var elbette, Dostlarım çok demekte Ama yarın göreceksin En kötü günlerinde. Dostlarım dediklerin terkedecekler seni, O zaman anlayacaksın Zengin olan sen mi, ben mi?