Müptela

Şehrin mihrabına sığınıp Acıyan sevgimle dölleniyorum Avluda dolaşan gölgeler besleniyor Ahlat günlerinin hicranıyla Kendini doğuruyor İstanbul Çoğalıyor sinler.. Ölsem! ........./Şehir ölür mü Sana gitmek batıyor kanıma Sessizce kanıyorum Kıyılar yoruluyor ama Şefkat kokuyor geceler Sabahlar gülsuyu Tenimi yıkıyorum... Ölsem! ........./Sen ölür müsün Şehrin aynasında buğulanıyorsun Nurum sıyrılıyor aldanıyorum Yalnızlığın cenneti şehir Gayya kuyusunda boğulup gidiyorum Hayat alıp, hayat verirken Yokluğunla lanetliyorum kendimi ve şehri Çünkü ben ................./İstanbul'a değil! Ölünün toprağa, yaprağın çiğ damlasına Uykuların huzura ihtiyacı olduğu gibi Ayrılığın tadını öptüğüm dudaklarından Sesini getiren rüzgara muhtacım Hayat / ölüm, şehir / ben Sevdam / sen kadar.. Çünkü ben .............../Sana müptelayım!