شمارهٔ ۱۳

بلبل که ز عشق گل نالد به گلستان ها شب تا سحر ار نبود از زاریم افغان ها تنها نه همین بلبل نالا بود از دردت کز دست غمت گل را چاکست گریبان ها با هیچ مسلمانی نگذاشته ایمانی هندوبچه خالت در غارت ایمان ها گفتم که بسوزانم در مجمر دل عودت دل رفت کنون از کف زان جودت احسان ها چشمت کند از ابرو چون عزم کمانداری صد دسته فرو گیرد تیر از صف مژگان ها بس تیر جگر دوزت آید به دل ریشم دل ریش به خون پیوست از کاوش پیکان ها هر عهد که خود بستی آخر همه بشکستی ای عهدشکن تا کی بشکستن پیمان ها عمری دل غم پرور چون برده به دردت سر جز درد تواش دیگر نبود غم درمان ها چون نور کسی یابد طرف حرم وصلت کز دیده غم سازد او طی بیابان ها