شمارهٔ ۱۳

ن نورعلیشاه
0 Altın Yaprak
تا زند سینه ز صهبای غمت جوش مرا کی زبان میشود از ذکر تو خاموش مرا پای تو سر همه آغوشم و پیوسته بود دست با شاهد عشق تو در آغوش مرا ساقی عشق سوی میکده با بربط و نی ساغری داده بکف وقت سحر دوش مرا وه چه ساغر که چو نوشیدمش از نشیه آن عقل مدهوش شد و هوش فراموش مرا واندر آنحالت مستی که نبودم هوشی آمد از ساز فلک نغمه در گوش مرا نغمه ای بود که سکان فلک میگفتند از پی تهنیت باده همه نوش مرا گرچه نور علی و ساقی سرمستانم رفت از آن نشأه ندانم بکجا هوش مرا

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.