شمارهٔ ۱۶۹

کی رسد بر دامن وصل تو دست بوالهوس بوالهوس را نیست بر دامان وصلت دسترس زاهدا تا چند میلافی ز عشقش از گزاف کی بود عرصه سیمرغ جولانگر مگس در حقیقت عشق دارد سرفرازی از مجاز شعله را گردد گل اقبال سر از خار و خس دل ز چاک سینه ام بیرون شده و افغان بخاست عندلیب آزاد گشت و ماند ناله در قفس طوطی طبعم چو گردد زانشکر لب کامران بال نتواند گشودن یکدم از جوش مگس گرچه پلنگست و منزل دور و وادی سنگلاخ از پی محمل روم تا میرسد بانگ جرس گرچه هر شب بر سر راهم کمین شحنه است کوچه گرد عشقم و باکی ندارم از عسس آفتابی ز آسمان فقر چون نور علی در زمین نیستی تابان ندیده هیچکس