شمارهٔ ۵

ای مظهر ذات کبریایی زیبد به تو گر کنی خدایی از شاهی عالمست بهتر بر درگه تو مرا گدایی خورشید به رخ نقاب بندد گر پرده ز روی برگشایی خوش نیست بتا ز کف رها کن آیین جفا و بی وفایی زین بیش منه چو لاله داغم بر سینه ز آتش جدایی ای نور فزای چشم مردم از دیده من نهان چرایی یک بار به بزمم ار خرامی از راه وفا و آشنایی برخیزم و سر نهم به پایت بنشینم و جان کنم فدایت ای کوی تو طرف لاله زارم وی روی تو نوگل بهارم باری نگذاریش چو مرهم مجروح مکن دل فکارم ز ابروی کمان و تیر مژگان هر لحظه به نو کنی شکارم دل برنکنم ز خاک کویت بر باد اگر رود غبارم بس لاله ز داغ حسرت تو روید پس مرگ از مزارم بی روی تو چند همچو باران خونابه دل ز دیده بارم بربسته میان و رو گشاده باری گذر از تو برندارم برخیزم و سر نهم به پایت بنشینم و جان کنم فدایت بردار ز رخ نقاب یارا مگذار به دل حجاب ما را باری چه شود به شکر شاهی بنوازی اگر دمی گدا را اسرار نهان ز مهرت ای جان در مخزن دل شد آشکارا مهری چو تو ای مه دلفروز کی در نظر آرد این ها را کی ثبت کنم به لوح سینه جز نقش خیال تو نگارا در کوی تو راه چون بیابم کانجا نبود رهی صبا را روزی قدم ار تو رنجه سازی در کلبه محنتم خدا را برخیزم و سر نهم به پایت بنشینم و جان کنم فدایت از دیده چه اشگم ار فکندی دست آر دلم به نوشخندی در هر شکنی فکنده زلفت بر گردن جان من کمندی این خال به منظرت نشسته یا بر مجمر بود سپندی کی دل بکنم ز نخل قدت گر ریشه هستیم بکندی بس چشم بدیدم و ندیدم چون چشم تو هیچ چشم بندی سوزد دلم از همین که دایم پیش رخت ای نگار چندی خواهم که نهان ز چشم اغیار پیش رخت ای نگار چندی برخیزم و سر نهم به پایت بنشینم و جان کنم فدایت ای قد خوش تو سرو نازم دامن مکش از کف نیازم باری چه شود ز لطف سازی در سایه خویش سرفرازم بی روی تو از سرشک غماز گردیده عیان ز پرده رازم در کعبه نماز کی گذارم تا قبله ز ابرویت نسازم از وصل تو کی بیابم اکسیر در بوته هجر می گدازم کی کم شودم عیار چون زر گر خود بری از دهان گازم ای آنکه ز نور رخ نهفتی بنمایی رخ اگر تو بازم برخیزم و سر نهم به پایت بنشینم و جان کنم فدایت جانا چه شود که گاهگاهی بر سوی من افکنی نگاهی در فقر کمال بی نظیری در مصر جمال پادشاهی آوازه حسن و صیت خویت بگرفته ز ماه تا به ماهی هر دم چو کشی به قصد جانم از خال خطت صف سپاهی شاها چه شود ز خاک پایت بر سر بنهم اگر کلاهی از حادثه ام چه غم که دارم از ظل حمایتت پناهی باری بگذار ای جفا جوی تا من به رهت به عذر خواهی برخیزم و سر نهم به پایت بنشینم و جان کنم فدایت در مصر رخت مرا نباتی فرمای به آن لبان براتی چشمت کشدم اگر به غمزه وز بوسه دهد لبت حیاتی هم زینت کعبه به بطحا هم زیور بت به سومناتی اشیا به وجود تو دمادم یابند حیاتی و مماتی از قهر به قوم و لطف قومی طوفان بلایی و نجاتی گردیده جهات از تو پیدا در ذات اگر چه بی جهاتی هرچند که حد من نباشد خواهم که مدام چون حیاتی برخیزم و سر نهم به پایت بنشینم و جان کنم فدایت