شمارهٔ ۸۹

من خونین جگر داغی که از هجران بدل دارم ندارد مرهمی دیگر بغیر از وصل دلدارم زگلزار سر کویش صباگر بشکند شاخی ز شاخ حسرتش بر دل فتد هر لحظه صد خارم چو ای صیاد سنگین دل نمودم در قفس منزل چو مرغان دگر نبود هوای باغ و گلزارم ز زلف بی بها مویی بصد جان گرکه بفروشد دراین سودا من مسکین بجان و دل خریدارم طبیبا بعد از این باشد همه سعی تو بیحاصل که درمانی بجز دردش ندارد جان بیمارم اناالحق هیچ ناگفته دری ز اسرار ناسفته گناهمرا نمیپرسی کشی از قهر بردارم بظاهر گرچه دیدارش نشد باری مرا حاصل ولی چون نور در باطن همیشه مست دیدارم