Dostname

Dost'a... Zenan'a... Belkıs'ın gözleriyim yüreğim tarumar Yurdum! Bu kaçıncı talan Bu hangi ceza ki ödenmemiş gözyaşından Sırrını eşiğine işlemiş bir sanatkâr Ne kadar yalansak o kadar eskidir tarihin Ne kadar geceyse düşlerin o kadar vurgunuz gözlerine Sen gece... Hep gece... Bir kaç dağınık adam sarhoşluk edasıyla Toplanmış şiirler okuyorlar Ateşin etrafında Çadırda bir kadın son kez tarıyor saçlarını yaldızlı bir aynanın karşısında Gözleri gözlerimden ilhamla Kömür karası hüzün çocuk yanı başında Uykusu derin, çelik çomak telaşında Şimdi bitecek bu uğursuz sessizlik Bir yıldız kayacak şehrin üstüne birazdan Şairler bu ışığın yanağına dokunacaklar geceden Bir okşayış parıldayan aşkı, bir serçe ürkekliği Yazıldıklarını bilmeden gülümseyecekler ateşe Şairler çocuğun uykusunda, kadının saçlarında Bir çember, bir kaç tel saç, bir ayaz yürekte Hadi gün doğsun, uyansın şehir zar uykusundan Bu son gezinişi şımarık bir türkünün ağızda Taşın bağrını harlayan topuk sesleri, ince ve narin Sofada kaygısızca gezinsin, gözleri gün Belkıs'ım ben, kelimelerim bir şehrin inşası Gözlerim ödünç bir ay tutulması iki şehrin kararıyım, eteklerimde kül Sır tarihimin yazgısı, gölgemden derin