Güz İkindisi

Bu güz ki nihâvendin en ölümsüz durağı Devâsa bir yangının güle dökülüşüdür Gece gözlü ağıtta yanar iken kırağı Yâr'dan öte bir canın kandan sökülüşüdür Ey benim masun ağrım; anlatamam ben seni Bırakmazlar ki yazsın sözü mahpus ellerim Ötelerden sorarım çöl sıcağı bûseni Köz gelir de yağmurlar; başlar, mahzun hallerim Tebessümde saklanır en endamlı sükûtun Bana seni bağırır gölgemi kaplayan biz Vakarı ürkütüşün kıskançlığı yakutun Gözlerinden yâdigar alınyazımdaki iz Nefesine kar yağar kimsesiz zamanların Omzuna düşen korla erir elinde elem Istıraba yol açar düşü sonsuz anların Ateşte pişen söze 'aşk' der ebedî kalem