İnşirah

Çağların güneşiyle gönlüme doğan gece Duamı yıldız gibi parlayan çölüne yaz Bir şekil ki bu rüya, irkilişlerden yüce Bir sükût ki izahsız, gözyaşına eş ayaz... Ellerimde Yesrib(*) 'den kalma çakıl taşları! Burada mavi gökler, yerlere daha yakın Bilmem anlar mı mazim, Allah diyen başları Kalmasa da günümde beni üzen bir 'sakın'. Ey Medine diyârı, güllerin has kokusu Yola düşen her sebep, vurgun yiyor boşluktan Nur yüzünde savrulan, asaletin dokusu 'Benim' diyen zilleti, kurtarır sarhoşluktan Eller,diller sahabe ve sahabe zikirler Ne deprem ki, mahşeri gözlerime bağırır Cehennemî ateşe zincir vuran fikirler Bir mukaddes heybetle canı tenden çağırır... Ben sanırdım her nefes; ah'ı gökleri yakan Hüzünlü serenatın son adımlık tek düşü İhvan zamana mekan, kan mı seslerden akan? Neden bu kadar koyu, Hakka giden gözyaşı Şimdi tebessüm ağlar, ayrılık vuslatıyla Beni bende solduran, gönlüm kendinden ırak Varlık yokluğu yıkar hakikat hasletiyle Yine ruhumu aldı, hicret kokulu firak...