Yokluğunun Uçurumu
N Nuray Kara
0
Altın Yaprak
Yitip giden umutlara
Sessiz bir bakıştı benimkisi
Bir kentin karmaşıklığı içinde
Sessizliği aramaktı
Çığlıkları savursaydım karanlığa
Sesler yankılanacaktı rüzgârda
Uçuşacaktı melodiler
Okunacaktı yarım kalmış şiirler…
Hatıraları da yanıma alıp
Gitseydim bulutlara doğru
Kime kalacaktı ayrılıklar…?
Bileğimde bilezik diye taşıdığım
Buz yangını sevdanı,
Islak camların buğusunda
Gördüğüm yüzünü yazacaktım
Turuncu yaprakların sıcağına
Ve..
Solacaktı renkler
Adını koyamadığım bir his
Dolanıyor bedenimde..!
Kim bilir..
Belki de
Arayacaktım seni çıkmazlarda
Uçurumlardayken gözlerin
Düşecektim gözyaşlarına
Akacaktım gökkuşagının renklerine
Kim bilir…
Sırtımı dayarken ay 'ın gölgesine
Siluetin göründü gecenin karanlığında
Uzanırken ellerim yanaklarına
Dokundum yokluğunun acısına
Şafaklar sönerken arzularımda
Kim bilir
Belki de…
Zozan / Nuray Kara
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş