Ruhumun Kaza Vakti

ikindi vakti döndü yüzünü gölgelere ruhumun kaza vakti geliyor yine el sallayamadım gidişinin ardından dönüşüne kurbanlık umutlar besleyemedim en yalın halindeydi kırılganlık bir nefes gibi asılı kaldı umutsuzluğuma öyle ki adı bile konulmadı un ufak edilişlerimin hatta bittiğini günlerce kendime bile söyleyemedim zora bile zor gelmişti yokluğuna tutunmak da yokluk utanmıştı sensizlikle birlikte anılmaktan ardından kopan tozun tufanın arasında lime lime olmuştu yüreğim savrulmaktan kazaya kalmış sevmeklere yetişmek telaşındaydı yüreğim gün o kadar çabuk battı ki ufuktan eyleyemedim kaçak atlılar yolladım peşinden gizliden gizliye de hangi firariyi tutacaklarını söyleyemedim kazaya kalmış hayatlar kaydı parmaklarımın aralarından kazaya kalmış buluşmalara eremedi ruhlarımız gönüller pas tutmuştu unutulmuş aralıklarında hayatın sûra üflense bile duymayacak denli sağırdı kulaklarımız ruhumun kaza vakti geliyor yine ikindi vakti döndü yüzünü gölgelere